71. Plac Świetego Piotra

Rzym, Plac Świętego Piotra. Kolejna pocztówka z serii prywatnych. Tą dostałam od Tomka (dzięki!)

'Plac Świętego Piotra jest jednym z największych i najpiękniejszych placów miejskich na świecie. W odbywających się tam uroczystościach liturgicznych uczestniczą rzesze wiernych z całego świata. Na wybrukowanej płycie placu może zmieścić się od 350 do 400 tys. osób. Wchodzący na plac pielgrzym często nie zdaje sobie sprawy, że przekracza granicę dwóch państw. Watykan od Republiki Włoskiej oddziela jedynie namalowana na bruku biała linia. Choć Bazylikę, wieńczącą ją kopułę, plac oraz otaczającą go kolumnadę budowano przez ok. 200 lat, to niektóre elementy zabudowy pochodzą nawet z I w. Tworzą spójną pod względem artystycznym, harmonijną całość i są zaliczane do cudów światowej architektury.'/źródło:www.www.nasza-arka.pl/

65. Rimini

Prywatna pocztówka od Kasi.

Rimini to miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Emilia-Romania, w prowincji Rimini, nad Morzem Adriatyckim. Jest to jedno z najpopularniejszych miast turystyczno-wypoczynkowych nad północnym Adriatykiem. Niedaleko od Rimini leży San Marino. W mieście znajduje się stacja kolejowa Rimini Miramare.

Na znaczku powyżej Norberto Bobbio (1909-2004), włoski prawnik, filozof i politolog. Działał w ruchu antyfaszystowskim, w szeregach turyńskiej grupy Sprawiedliwości i Wolności oraz Partii Akcji (Partito d'Azione); w 1943 więziony. Był cenionym na całym świecie filozofem polityki, zajmującym się zwłaszcza zagadnieniami demokracji i socjalizmu. 

41. Włochy, shar-pei (& Lord)

Nadawca: micio

Ubóstwiam tę kartkę! Mam słabość do 'skórzastych' psów... Te na pocztówce są rasy shar-pei. "Ta pradawna rasa hodowana była w Chinach do polowań na dziki, a także jako psy pasterskie, a w południowej części kraju używano także je do walk psów, natomiast jego głównym przeznaczeniem było stróżowanie świątyń." (źródło www.wikipedia.pl)

A propo skórzastych psów i ogólnie psów... Mój kochany Lordzik niestety zakończył swój ziemski żywot w poprzedni poniedziałek kilka minut przed 23.00... Powoli zaczynam godzić się z tym faktem... Ale jest ciężko... 2 października skończyłby 8 lat. Niestety nie było mu pisane dożyć tej chwili - jedna z jego powiększonych komór serca sprawiła, że przez ostatnie dwa miesiące organizm przestał normalnie funkcjonować - coraz ciężej mu się oddychało, a w łapkach i brzuchu gromadził się płyn, potem nie mógł już chodzić i musieliśmy go wszędzie nosić. Nie chcieliśmy go usypiać, nie dalibyśmy rady, choć widzieliśmy, że w ostatnich dniach nie było mu lekko, ale byliśmy z nim, ciągle z nim byliśmy... I w zasadzie to modliliśmy się o Jego szybką i lekką śmierć. Przygotowywaliśmy się na tą chwilę, ale kiedy wreszcie ona nadeszła byliśmy zszokowani i oczywiście niesamowicie załamani. Odszedł nasz najlepszy przyjaciel, określaliśmy Go nawet mianem leku na całe zło bo przy nim jakoś człowiek od raz się uspokajał bez względu na to co działo się w około. Odszedł i nie wóci - nasz najmądrzejszy, najbystrzejszy, najpiękniejszy, najukochańszy Lordziu. I taki właśnie zostanie na zawsze w naszej pamięci.